Kamperen naast immigratiekantoor

4 juni 2014 - Ulaanbaatar, Mongolië

Gisteren hadden we net 'in het wild' ons tentje op gezet toen er een heel enthousiaste Mongoolse vrouw op ons afkwam. Met veel wild zwaaiende handen en voetentaal maakte ze ons duidelijk dat we op haar terrein mochten kamperen. 2 Seconden later was de hele familie aan het sjouwen met onze spullen en er reed zelfs een jongen vooruit met een van de fietsen! Zijn grote broer hield gelukkig de fiets vast, want hij slingerde flink. En als je het voor het eerst doet lig je zo onderuit. 

De familie leeft in een kleine ger met zo'n 15 mensen inclusief kinderen van allerlei leeftijden. Ondertussen wordt op hetzelfde terrein een enormhuis voor ze gebouwd. Wat zal dat ineens anders zijn als er een aparte keuken en douche zijn en iedereen een eigen kamer heeft! Van een groepsleven met geen moment privacy naar een soort Westerse individuele tegenhanger.

Deze mensen zijn ook weer zo aardig. Door de man des huizes krijgen we miniscule plastic krukjes aangeboden en een klein meisje met twee lange zwarte staarten brengt ons grote kommen warme melk. Met zijn allen gebogen over ons kleine woordenboekje, voeren we vier grappige onhandige gesprekken door elkaar. Veel lachen, veel opzoeken en de moeilijke uitspraak herhalen. Maar we snappen elkaar toch een beetje.

We geven stickers met klompjes en molens en kleine porseleinen klompjes aan de kinderen en na het bestuderen van een meer gedetailleerde landskaart van onze route mogen we die houden. Dan even een korte nacht voorafgaand aan een nieuw kantooravontuur; bij de immigratiedienst waarnaast we kamperen. Morgen proberen ons visum te verlengen. Erg leuk om nu in onze tent te slapen!

Foto’s

2 Reacties

  1. Leslee:
    4 juni 2014
    Superleuk verhaal, benieuwd naar de nano-krukjes haha!
  2. Eline:
    4 juni 2014
    Uiteindelijk staat er voor altijd naast het huis een ger, dat zie je veel daar in de hoofdstad. Maar de overheid stimuleert huizenbouw om veel verschillende redenen (oa milieu).