Richting het einde van de trip

22 februari 2015 - Bangkok, Thailand

De reis geraakt op haar eind. Negen maanden zijn we nu onderweg. Acht landen hebben we al fietsend aangedaan. Talloze leuke, bijzondere en rare mensen (een man die alleen op eiwitpoeder fietste en een andere wiens dagelijks fietsdieet hoofdzakelijk bestond uit 9 Snickers..) hebben we ontmoet. 

Maar Chiel steekt qua geweldigheid nog steeds met kop en schouders (en ook de rest) uit boven iedereen hoor, haha. Heerlijk om zoveel tijd samen met hem te hebben in complete vrijheid. En na al die kilometers is het nog steeds super leuk. En nee, het bleek geen relatietest, deze reis. Aan de mensen die dat tegen ons gezegd hebben ('Zo'n reis is natuurlijk de ultieme relatietest' (?) en 'maar wie wil er nou de hele tijd met zijn vrouw op pad?'), zou ik in retroperspectief vragen: 'Klein eindje projectie misschien? Misschien zelf geen vrouw (of man) bij wie je zo lang aan de spreekwoordelijke lip gekluisterd wilt zitten?' 

En tuurlijk is het op reis echt niet altijd pais en vree; vooral in China gingen we af en toe lekker tekeer tegen elkaar. Situationeel getergd tot het uiterste. Doof van de toeters en de rest van het helse kabaal daar, schreeuwend om te communiceren. En 'aardig' schreeuwen; ik kan het niet. En Chiel evenmin. Zo bloedirritant als het toen was, zo hilarisch is het achteraf.. 

Stel je voor; je fietst een stukje uit elkaar, maar moet wel steeds overleggen over dingen (richting enzo) en je roept dus. Eerst normaal en steeds voeg je een irritante decibel erbij. En je probeert écht nog iets vriendelijks in je stem te gooien, maar dat lukt gewoon niet. Na de zevende poging heb je nog steeds nul op request (gvd, wat ben jíj doof, Jézus! denk je) en dan nog maar een tandje erbij. En alsof je niet al tig keer hebt geroepen, springt de ander ineens een halve meter omhoog van schrik; ja, da's een duidelijke roger copy, dat wel. Daarna kun je een hoop irritatie verwachten, die moeiteloos, direct en BAM nog veel harder en bitcheriger beantwoord wordt door jou, want je hebt zelf ook allang flink de schurft in. De een: 'Jezus je hoeft niet zo te scheeuwen!' De ander: 'Ja dus wel, want jij bent onwijs doof. Ik zit al een half uur te roepen, maar jij hoort me nooit.' Dit scenario is uitwisselbaar tussen ons. Conclusie: we waren allebei doof (zeker met ook de rijwind erbij en het verkeer) en de lont van geduld was door het in China alomtegenwoordige gebrek aan respect voor het leven genadeloos weggeknaagd. En op de laatste losse vezels besloten we ons uit de wielen te maken, voordat we een chronische variant zouden ontwikkelen van de mentaliteit die ons juist zo ontzettend tegenstond. Het was ook goed om te beseffen dat de irritaties situationeel waren. 

Zoveel leuke en shitty (en alles daar tussen in) en spannende en gekke avonturen hebben we op deze reis beleefd. Van rare beesten eten en cocktails drinken op een poederwit zandstrand, tot hoogtevrees in de rimboe, afdalingen met 81 kilometer per uur en een vechtpartij in Ulaan Bataar. Een van de allergaafste dingen vond ik toch wel dat in Mongolië af en toe enorme kuddes prachtige paarden met ons meerenden. De zwaarste etappe wat mij betreft was in hetzelfde land. Door het mulle zand, zonder mensen om ons heen, maar wel gefeteerd op een aardige zonnesteek en met nog eindeloos veel trage fietsduwkilometers voor de boeg. Maar dat soort omstandigheden of tegenslagen weerhouden ons er niet van om toch al te dromen over toekomstige reizen. Nee hoor, onkruid vergaat niet, dus we blijven lekker fietsen. 

Na ruim 11.000 km hebben de stalen rossen wel een goede opknapbeurt verdiend. En wij willen ook wel weer eens een tijdje op rij behoorlijk eten; ik kan dus echt geen noedel meer zien, laat stáán eten.. En met kale witte rijst ben ik ook helemaal klaar. Ik ben toe aan een tafel vol door mijzelf gemaakte sushi en een glas goede rode wijn. Want de purist die besloten heeft dat je bij vis witte wijn moet drinken is vast een zure lul, die meestal in beperkingen denkt. (And I just don't need that kind of negativity in my life. Haha.)

Maar vooral en bovenal willen we onze familie weer zien - we missen ze. En een aantal dierbare vrienden. Wat zal dat geweldig zijn. Kan niet wachten tot de techniek zo ver is dat mensen zichzelf kunnen teleporteren naar andere gebieden; dan kun je hele delen van je reis samen met allerlei vrienden en familie erbij beleven. Wat zou dat eindeloos zijn.. Maar tot die tijd gaan we onzelf maar op de ouderwetse vliegmanier terugporteren naar vaderlandse bodem.

Foto’s

8 Reacties

  1. Roxanne:
    10 maart 2015
    Heerlijk als je zo kan schrijven als jij Sanne, lach me weer rot (ik denk in beelden) haha. Wat een tijd alweer 9 maanden! blij te horen dat jullie die zogeheten ultieme relatietest niet nodig hebben en het ook niet herkennen. Hoop jullie gauw weer te zien en jullie voor te stellen aan Olyvia. Xxx
  2. Katya:
    10 maart 2015
    Mis je, schat! X
  3. Willy Wurzer:
    10 maart 2015
    Hallo Sanne en Chiel,

    Inmiddels heb ik gehoord dat jullie weer veilig thuis zijn. Dat is goed om te weten. Ik heb erg genoten van jullie belevenissen en prachtige verhalen daarover. Natuurlijk hebben jullie niet uitsluitend prettige dingen beleefd, maar ik vond dat jullie op tegenslagen heel goed reageerden. Gelukkig waren de positieve ontmoetingen en gebeurtenissen ver in de meerderheid.

    Hartelijke groeten,

    Willy
  4. Leslee:
    10 maart 2015
    Hahahaha... Ruzie maken, of doof zijn in een relatie klinkt best leuk zoals jij t beschrijft (doof DOEN vond ik al leuk). Goede reis terug enne kan ook niet wachten tot je weer x sushi maakt xD

    Snoeisnoei!

    Leslee
  5. Erica:
    10 maart 2015
    Sjonge, dat wordt afkicken zeg.... :-)
  6. Sjoerd Louwes:
    10 maart 2015
    Wat een prachtige ervaring, kijk nu al uit om jullie in levende lijve te zien, te spreken en uit te horen!
  7. Vicky:
    10 maart 2015
    Heerlijk om je straks weer live te horen en te zien! Maar wat heb ik genoten van alle verhalen. Kus
  8. Trees:
    11 maart 2015
    Dat zal wel erg wennen zijn, maar als jullie zo'n reis kunnen maken is dit waarschijnlijk een makkie. De familie en vrienden zullen wel uit hun dak gaan nu jullie weer op Nederlandse bodem zijn. Sterkte en veel plezier!!!!!!