Slapen in een bamboehutje

10 oktober 2014 - Libertad, Filipijnen

Het is de vocale strijd der lokale hanen die ons vandaag nog voor de klok vier heeft geslagen onherroepelijk uit dromenland terughaalt. Chiel doet nog een poging om weer in slaap te vallen, maar ik geef het al snel op. In de schemer van het Filipijnse ochtendgloren kijk ik omhoog, naar de klamboe die vannacht heeft voorkomen dat we als exotisch feestmaal zijn verslonden door de muggen. Dat is ook wel eens lekker, want meestal worden we genadeloos aangeknaagd!

Hutje 
We liggen in een heel klein hutje van bamboestokken en riet. Gisteravond hadden we langs de weg een kamer te huur gezien voor 500 pesos per maand. De buurman ernaast was zo vriendelijk geweest de eigenaresse te bellen, zodat we konden kijken. Hij zei dat het zo'n 10 peso's per nacht zou zijn. Maar de ogenschijnlijk emotieloze vrouw, met een harde uitstraling, vraagt zonder blikken en blozen 500 roebels voor haar aftandse open hut zonder klamboe of horren. Een houten matrasloos bankje staat er, waar net één persoon op kan slapen. Eigenlijk is 'brits' een beter wood. En dat is werkelijk alles. Geen matras, douche, zelfs geen emmer water om je mee te wassen, laat staan een kraan of een keuken. Zelfs geen prullenbak. 

Hoewel ik weet dat menigeen hier niet rijk is en ik best bereid ben als buitenlander meer te betalen; dit gaat me gewoon te ver, vooral omdat ik me genaaid voel. Dus leg ik vriendelijk aan haar uit dat ik er niet van hou om afgezet te worden. Dat ik weet dat ze nu de huur voor een voltallige máánd nu voor een nacht vraagt. Jammer joh, leuk geprobeerd. Na wat lijkt op een halfuur minzaam en zuinig zwijgen van de eigenaresse, komt ze met 300 aanzetten. Maar ik ben al helemaal klaar met haar en vertrek. 

Koud 
Chiel zit onder een garage-afdak te praten met de buurman. Ze hebben van alles gemeen; een voorliefde voor Japanse auto's bijvoorbeeld. De man vertelt Chiel van alles over de alleen hier op de Filipijnen voorkomende 'Jeepneys'; een soort verlengde en verlaagde Jeeps die het midden houden tussen bus en taxi. Het is een van de goedkoopste vervoermiddelen op de Filijpijnen en de straten zijn er vol van. Filipino's staan erom bekend dat ze niet van lopen houden: zelfs voor honderd meter stappen ze liever in een tricycle of Jeepney. 

Ik vertel de mannen wat de eigenaresse wil hebben. Ze zijn het eens dat dit belachelijk is. Dan komt de buurvrouw, met wie we ook al een tijdje hebben staan kletsen, aan en zegt: 'Willen jullie in mijn winkel slapen vannacht?' De schat, wat lief! Het is inmiddels donker en het hoost al de hele dag (en nog steeds) alsof het monsoon is. Dat komt door een enorme tyfoon die op dit moment richting Japan raast. Hoewel het niet zo koud is als je doorfietst; zo stilstaand en zijknat van de hele dag regen over je heen, wordt het toch wel fris. 

Buufjes 
Buurvrouw Karen maakt met nog een andere buurvrouw - genaamd Charlene - haar winkel (waar een bed staat voor gasten) in orde om er te kunnen slapen. De een veegt het schoon en hangt doeken op tegen de insecten en de ander haalt beddengoed en kussens. Zo onwijs lief allemaal! We staan erop ze voor de overnachting te betalen, maar ze willen er niks van horen, omdat ze het veel te leuk vinden om buitenlanders te ontmoeten en gekke reisverhalen te horen. En even uit de dagelijkse sleur te zijn zegt Karen. 

'Normally everything is the same, every day. Now it is so different. It is nice to take care of you in stead of the children for a change.' Ze heeft het niet breed; ze studeert nog en heeft een jong gezin met twee kids. Juist bij dit soort lieve, geweldig gastvrije mensen laten we het liefst zoveel mogelijk achter. Dus vouwen we voor de beide buufjes en hun gezin een klein envelopje waar we geld en een klein cadeautje in doen. Voor beide gezinnen het bedrag wat de oplichtster vroeg. Zo komt ons reisbudget prima terecht, I'm sure! 

Foto’s