Welcome to the jungle...

15 januari 2015 - Ban Hom, Laos

Soms beland je van de ene op de andere dag in een heel andere wereld. Dat hebben wij als ik geïntrigeerd raak door een in de zon vervaald a-viertje dat tegen de gevel van ons hotel in Vientiane zit geplakt. Het vertelt over een eco-retreat in de jungle, niet ver van de hoofdstad. Geen elektriciteit, geen fancy toestanden. En ik weet niet of het de vlinderfoto's zijn, de naam 'Dreamtime eco retreat' of de som van alles wat ik lees, maar ik heb een sterk gevoel: daar wil ik heen. Soms weet je dat gewoon, al weet je vrij weinig van een plek. Chiel is het er helemaal mee eens. Ik denk dat hij hetzelfde gevoel heeft. 

We belanden na negentien kilometer fietsen midden in de jungle, op een zonnige middag. Mike, de Nederlands-Belgische eigenaar die al jaren geen Nederlands meer spreekt, staat het terras aan te vegen van het huisje waar we de komende nachten verblijven. Het huisje is rond, is van beton en er zijn wijnflessen in verwerkt. Het heeft een houten bovenverdieping met twee bedjes. Maar we slapen zelf op het stenen tweepersoonsbed op de begane grond. Rondom het huisje en het daarvoor liggende ronde terras, zijn mini-slotgrachtjes gemaakt, zodat er geen 'ongewenste gasten' uit het woud binnen kunnen komen. 

De jungle zelf wordt vooral gerund door mieren en termieten. Een fascinerend gezicht als we later in het donker onze zaklampen over de zanderige grond schijnen; het krioelt dan op sommige plekken van de hardwerkende termieten. Ze gebruiken allerlei natuurlijke grondstoffen (van het rubber van je slippers tot diverse soorten hout) voor het verbouwen van schimmels in hun ingenieus gebouwde leefcomplexen. Wat aan de buitenkant gewoon een enorme hoop zand lijkt, is van binnen een architectonisch hoogstandje als het gaat om technieken. Zo kunnen termieten bijvoorbeeld een airconditiong systeem aanleggen dat de mens tot op de dag van vandaag niet kan kopiëren.

Er zitten nog tig andere critters, waar we langzaam maar zeker kennis mee maken; gelukkig niet alles tegelijk.. De leukste beestjes blijven toch alle katten die hier wonen. Er zijn drie kittens die al wat ouder zijn, maar nog niks aan schattigheid hebben ingeleverd. Ze zijn ook zo hilarisch en leuk om naar te kijken. Ze hebben een paradijselijk leven hier in deze lichtgecultiveerde jungle. Mike vertelt dat hij van Japanse Zentuinen houdt, maar het toch jammer vindt dat ze zo 'gemaakt' zijn. 'Here you can just swipe the path a little, and uncover a few big rocks from the many leaves, and then you 'uncovered' such a beautiful zen garden..' 

De jungle is niet zo dichtbegroeid en donker als mijn eigen eerste beeld bij het woord 'jungle'. Als de zon schijnt, kun je best een eindje voor je uitkijken, door het gewas heen. Vaak zitten we op een groot houten plateau op palen, dat overdekt is met een rieten dak. Het is de chillruimte, de plek waar iedereen zijn (héérlijke en enorme) maaltijden eet en een drankje doet. Waar mensen boeken lezen, muziek maken en elkaar leren kennen. Het is niet druk nu en dat is op zo'n plek eigenlijk alleen maar lekker. Omdat het zo stil is hier, krijg je automatisch de neiging om te fluisteren, tenzij er 's avonds een groep mensen bij elkaar is. 

Mike en Michelle (zijn vrouw) zijn geweldige mensen. Het voelt meer alsof zij je in hun huis, hun thuis hebben uitgenodigd, dan dat je ergens in een guesthouse verblijft. Heerlijk om hier te zijn! 

Maak je reisblog advertentievrij
Ontdek de voordelen van Reislogger Plus.
reislogger.nl/upgrade

Foto’s

2 Reacties

  1. Erica:
    27 januari 2015
    Jemig wat een nare plek zeg, bah!!! :-)
  2. Gwen:
    27 januari 2015
    geweldig wat een mooie plek!