Nog een wonder!

19 juni 2014 - Sajnsjand, Mongolië

Kun je je voorstellen dat je in een land bent - tig keer zo groot als het onze en tig keer zo dunbevolkt - waar niemand ooit van fietsen met een achteruitkijkspiegeltje heeft gehoord.... maar waar zich desondanks twee exemplaren bevinden van dezelfde pasmaat en hetzelfde merk.... EN dat jouw coordinaten op een zeker moment kruisen met die van de spiegeltjes? En dat dit plaatsvindt direct na de zoektocht in UB en het opdoen van de ervaring dat we ze toch wel echt willen hebben? Is dit niet een beetje.... Toevallig? 

Maar daarmee houdt het ook niet op. (Je zou bijna denken: nee natuurlijk niet! De bal is nu flink aan de rol) Ze behoren ook nog aan twee mensen toe die ze eigenlijk weg hadden willen gooien omdat ze de spiegels niet meer gebruikten en ze kapot waren bij de houders, welke bij ons nog helemaal in tact zijn, maar die Chiel bijna had weggegooid 'omdat we natuurlijk nooit meer zulke spiegels zouden vinden op reis'. Een waarheid als een koe, leek ons. 

Moet je je ons gevoel en het geproduceerde aantal decibellen voorstellen toen we daar in de donkere, koele nacht van de Gobi, onder een eindeloos dek van felle en minder felle sterren en in alle stilte ineens 'KLIK' hoorden... De spiegel zat erop. Ongelooflijk..

En de aangename samenloop van omstandigheden houdt nog niet op; de gulle gevers van de veilige stukken kijkgemak blijkt een ontzettend leuk Zwitsers stel van onze leeftijd... Het is zo leuk ze te ontmoeten en even samen onderweg te zijn. Voor hen is dit al twee jaar durende fietsavontuur geen reis meer, maar een 'levensstijl', vertellen Leonie en Jean Daniel, afkomstig uit het Frans sprekende deel van het bankenland. Ze kunnen het reizen met hun economische manieren van doen nog ongeveer tien haar volhouden, voordat er weer in het Westen verdiend geld in de 'money belt' moet worden gelegd. Wat knap! Leonie zegt dat je ook op een andere manier met geld omgaat als je weet dat je avontuur na een maand of zes, zeven weer ophoudt, dan wanneer je geen einddatum hebt en zo lang mogelijk wilt blijven reizen. 

Hoe we hen onmoetten was ook alweer een mini wondertje op zich:
We fietsen heerlijk in de richting van Tsomog. Het is zo lekker om na een paar dagen weer te fietsen.. Echt genieten tot en met. We horen een fluitje en kijken om ons heen: niets te zien. We halen onze schouders op en grappen tegen elkaar over dat iedereen zich hier altijd op de een of andere manier even laat horen, maar dat je de roeper of fluiter niet altijd ziet. 

Maar op een zeker moment zie ik in mijn roze make-up spiegeltje (onze eigen oplossing: met cellotape bevestigd aan een van de houdertjes (dit is mascara en kettingsmeer ten voeten uit!) een gedaante achter ons en het lijkt net alsof hij fietst. Dat zeg ik ook tegen Chiel. Hij heeft niet de houding van de spaarzame motorrijders die ons inhalen; hij beweegt als een malle om zich vooruit te werken. Dat kan maar een ding zijn. Maar omdat het zo onwerkelijk lijkt, dringt het toch niet direct tot ons door. Als hij een paar meter achter ons fietst, zien we een bebaarde Westerling. 'Dat we zo snel fietsen' en 'of we mee willen naar de plek waar zij hun tent hebben opgezet'. Natuurlijk! Wat super leuk om andere fietsers tegen te komen! Misschien helemaal hier: in 'het epicentrum van niets'. 

De volgende dag fiets en praat ik vooral met Leonie. Ze vertelt dat ze zich niet meer zo thuis voelt in wat ze noemt 'het systeem' van haar leven in het Westen. 'Mechanically I would be able to do my former job again, but not with my head and not with my heart.' Ze vindt het maar raar dat mensen zoveel werken om zoveel geld te verdienen, maar zonder feitelijk echt gelukkig te lijken met wat ze hebben of voor hun geld kunnen krijgen. Ze vindt dat mensen vooral gefocust zijn op van meer naar nog meer komen. En vervolgens, je voelt hem al: naar nog meer. 

Ik vraag aan haar wat voor haar de belangrijkste dingen zijn die ze heeft geleerd van haar reis tot nu toe. Haar antwoord hangt eigenlijk samen met iets dat we al eerder bespraken: toen ik aan ze vertelde hoe verbijsterd ik was van de grenzeloze hulpvaardigheid van de Mongolen, moest ze lachen en zei: 'You will find out... Most countries are like this. Actually only in the West people are different - and that is what we are used to. I think we can learn so much from people in countries like Mongolia..' 

Haar belangrijkste les tot nu toe deel ik met haar: alles komt (linksom of rechtsom) altijd wel weer goed. Op deze reis leer ik dat meer dan ooit. Misschien omdat er hier op reis relatief zo makkelijk iets mis kan gaan ten op zichte van thuis, terwijl je ook nog minder middelen hebt om dingen op te lossen dan thuis, dat je zelf creatiever wordt, maar ook meer de dingen accepteert zoals ze zijn. Waardoor ze bijzonder genoeg zichzelf op lijken te lossen; zoals met de spiegels. Het is een heel rustig en ontspannen idee dat als een kalme wijze man in je achterhoofd zit tijdens het reizen: alles komt altijd en hoe dan ook op zijn pootjes terecht. 

Maak je reisblog advertentievrij
Ontdek de voordelen van Reislogger Plus.
reislogger.nl/upgrade

5 Reacties

  1. Gwen:
    23 juni 2014
    Wat bijzonder, twee jaar fietsen en alle luxe losgelaten. Wat vrij!!
  2. Max:
    23 juni 2014
    Haha, die was ik vlak vóór jullie ook tegengekomen. We hebben een tijdje met elkaar staan praten en ze een fles water gegeven. Aardige lui, echte avonturiers. Mongolië is dan wel groot land, maar de wereld is klein.
  3. Trees:
    23 juni 2014
    Ik hoop dat jullie thuis weer kunnen wennen(-_0)
  4. Sanne & Michiel:
    24 juni 2014
    Ja ik hoop het ook maar denk het wel; na een half jaar ben je vast je wortels nog niet kwijt? En Max wat grappig zeg! De wereld is inderdaad klein... We kwamen gisteren 'onze Amerikaan' ook weer tegen en die bleek onze reisleidster ook weer te kennen.. Ik bedoel maar!
  5. Jesse:
    24 juni 2014
    Mooi dat jullie in the middle of nergens verschillende westerlingen tegenkomen met de nodige KM's in de benen en dat je ook nog de juiste spiegels vindt!